A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
PASTERYZACJA
Nazwa zabiegu pochodzi od nazwiska wielkiego uczonego francuskiego Ludwika Pasteura. Jest to zabieg stosowany najczęściej, gdyż nie wymaga dodatku spirytusu, a w zupełności zabezpiecza wino przed niepożądanymi zmianami. Pasteryzacja polega na ogrzaniu rozlanego do butelek i zakorkowanego, ale nie zalakowanego, wina do temperatury 72-75�C i przetrzymaniu go tak przez 25-30 min., co powoduje zniszczenie drobnoustrojów. Wino przeznaczone do pasteryzacji należy nalewać do butelek nie do pełna, lecz pozostawiając wolną przestrzeń wysokości 3-4 cm, co jest niezbędne, aby uniknąć zbyt wysokiego ciśnienia w butelce.Ponieważ ogrzane wino zajmuje większą objętość i podnosi się do góry, przeto należy zabezpieczyć korek w butelce obwiązując go szpagatem lub drutem, najlepiej na tzw. węzeł aptekarski. Można też zabezpieczyć korki przed wypchnięciem za pomocą specjalnych blaszek (klamer). Klamry te, dostosowane do wymiarów krawędzi szyjki, wkłada się na główki butelek. Zabezpieczone butelki wstawić do kociołka (np. do bielizny) zaopatrzonego w dziurkowane wstawiane drugie dno lub drewniany ruszt albo też na jego dno i ścianki położyć dość grubą warstwę słomy i siana albo wełny drzewnej. Następnie do kociołka nalać zimnej wody w takiej ilości, aby butelki były pokryte woda, i powoli ogrzewać, mierżąc temperaturę w specjalnie wstawionej do niego butelce kontrolnej z wodą, do której wpuszcza się przez otwór w korku wąski termometr laboratoryjny, termometr musi być zanurzony w wodzie znajdującej się w butelce.Po doprowadzeniu temperatury cieczy w butelkach do 72-75�C utrzymuje się ją w ciągu 25-30 min., po czym pozwala na powolne obniżanie się temperatury wody w kociołku. Po ostygnięciu butelki z winem wyjmuje się, zdejmuje z korka zabezpieczenie (szpagat, drut lub blaszkę) i pokrywa go szczeliwem. Gotowe butelki przenosi się do piwnicy, gdzie mogą być przechowywane przez dłuższy czas bez ujemnych zmian w jakości wina i jego zewnętrznych cechach (klarowności.Sam korzysałem z tej metody i jestem zadowolony w szczegulnosci trzeba utrzymywać i kontrolować temperature. znaleziono w necie azuo.
PEKTOPOL
<p>Enzymatyczny preparat pektolityczny[pektopol].Jest to kompleks enzym&oacute;w mających właściwości rozlużniające miazgi owocowej.Dzięki temu do moszczu przenika więcej barwnik&oacute;w i&nbsp;aromat&oacute;w oraz zwiększa się wydajność moszczu</p>
PH
PIROSIARCZYN
Pirosiarczyn potasowy K2S2O5 Odczynnik chemiczny powszechnie stosowany w winiarstwie. Używa się go do stabilizacji moszczu oraz konserwacji wina. Przy produkcji wina zabieg siarkowania zaleca się przeprowadzić w następujących etapach: Po rozdrobnieniu owoców dodajemy pirosiarczyn uprzednio wymieszany w niewielkiej ilości moszczu. Dawkowanie 5-8g na 100L moszczu (zależnie od stanu owoców). Jego dodanie ma na celu zapobieganie rozwojowi dzikich drożdży (drożdże szlachetne odporne są na małe dawki pirosiarczynu), bakterii oraz drobnoustrojów. Po zakończeniu fermentacji (najczęściej po pierwszym obciągu), dodajemy 6-10g na 100L. Dodanie ma na celu ostatecznie zatrzymać fermentację (zabić drożdże). Siarkowanie wina wykonujemy również trzeci raz gdy wino jest już idealnie wyklarowane i zamierzamy je butelkować. Zabieg ten poleca się szczególnie do win lekkich. Dawka podobnie jak wcześniej 6-10g na 100L. Robimy to zazwyczaj po ok. 1 roku od nastawienia (zależnie od rodzaju wina) i min. 2-3 obciągach zrobionych w czasie dojrzewania. Dodanie pirosiarczynu stabilizuje mikrobiologicznie wino oraz je konserwuje. Sposób użycia: Odpowiednią dawkę pirosiarczynu rozpuścić w niewielkiej ilości moszczu lub wina po czym dokładnie wymieszać w całej objętości. Pirosiarczyn jest również powszechnie stosowany jako środek do odkażania i dezynfekcji sprzętu winiarskiego. Do odkażania przygotowuje się roztwór wodny o stężeniu zazwyczaj 2-3%. Czyli 20-30g rozpuszczamy w litrze wody. Roztworem tym płuczemy butle oraz butelki przed napełnieniem winem, korki przed korkowaniem, wężyki do obciągu wina, korki do butli, rurki, areometry itp. Przy czym w przypadku butli oraz butelek zaleca się przepłukanie wewnętrznych ścianek, zatkanie naczynia i pozostawienie na kilka - kilkanaście minut roztworu w naczyniu (ponieważ właściwości odkażające mają opary siarki).
PORTO
Kieliszek z Porto TawnyPorto - wzmacniane wino portugalskie, wytwarzane z winogron zbieranych w dolinie rzeki Douro na północy kraju, w jej środkowym biegu. Porto dojrzewa w mieście Vila Nova de Gaia, dokąd dawniej było transportowane w beczkach drogą rzeczną (obecnie lądową). Tam też jest butelkowane. Zebrane grona są miażdżone, po czym poddawane fermentacji do czasu, gdy poziom alkoholu osiągnie ok. 7%. Następnie dodawany jest (w proporcji 1:4) spirytus winny, aguardente, w wyniku czego powstaje wino o zawartości alkoholu ok. 20%. Wbrew rozpowszechnionym opiniom Porto nie zawsze jest winem słodkim. Białe wino jest różnicowane na wytrawne, półsłodkie jak i słodkie, przy winach czerownych nie podaje się poziomu cukru i stanowi to zwykle rodzaj &#65533;zagadki&#65533;. Olbrzymia większość najtańszej odmiany Porto - Ruby - jest czerwonym winem słodkim lub półsłodkim. Jednak większość Porto Tawny i LBV to wina wytrawne lub półwytrawne. W zależności od odmiany mają one barwę od ciemnoczerwonej (prawie brunatnej) do słomkowej. To co łączy z sobą wszystkie rodzaje Porto to mocny aromat wanilii, dębu i korzenny posmak. Porto pije się zależnie od okazji: wytrawne i półsłodkie - jako aperitif (przed posiłkiem i na wzmocnienie apetytu) zawsze schłodzone (ok. 12&#65533;C) słodkie - jako deser (po posiłku) w temperaturze naturalnej, lub lekko schłodzone (ok. 18&#65533;C). Barwa, jakość i poziom cukru w winie jest opisywana poprzez podanie typu Porto na etykiecie butelki: Ruby - to czerwone, słodkie wino butelkowane po średnio dwóch latach przechowywania w dębowych beczkach - nie jest rocznikowane, gdyż często się je kupażuje (miesza z sobą różne roczniki) - jest to najtańsza odmiana tego wina. W innym sensie, do Ruby zalicza się wszystkie czerwone Porto, butelkowane po dwóch latach przechowywania w beczkach - a zatem także Dated i Vintage. Gdy jednak na etykiecie jest tylko napis &#65533;Ruby&#65533; - oznacza to wcześniej wspomniane słodkie czerwone wino, o najniższej spośród wszystkich rodzajów Porto jakości. Tawny - to czerwone wino o trudnym do przewidzenia poziomie cukru (od słodkich do wytrawnych, zależnie od roku produkcji i producenta), które również jest kupażowane, ale z beczek przechowywanych minimum 3 lata, średnio od 3 do 5 lat. Dłuższe od Ruby przechowywanie w dębowych beczkach powoduje, że Tawny jest zwykle bardziej wytrawne i traci większość &#65533;nuty owocowej&#65533;, zyskując jednak większy udział nuty korzennej i waniliowej. Licząc na słodkie wino, przy zakupie Tawny można się często nieprzyjemnie zawieść, zwłaszcza gdy wcześniej próbowało się tylko Porto Ruby. Istnieją też odmiany Tawny przechowywane wyjątkowo długo w beczkach (nawet do 40 lat) - są one specjalnie znakowane, niezwykle drogie i stanowią wielki rarytas. Co roku Port Wine Institute nabywa od wybranych producentów Tawny próbki ich produktów przed rozlaniem do butelek i przechowuje nadal w beczkach w swoich piwnicach. Przynosi to różne rezultaty - gdy po określonym czasie testerzy uznają, że wino jest warte wypuszczenia na rynek, jest ono butelkowane przez Instytut i rozsyłane do zarejestrowanych koneserów Porto na całym świecie, pod nazwą &#65533;tawny reserve&#65533;. &#65533;Dated Port&#65533; - wino pochodzące z określonego rocznika, nie kupażowane - minimum 7-letnie. W ten sposób są zwykle nazywane wina datowane z gorszych roczników - poziom cukru zależy silnie od rocznika. &#65533;Dated port&#65533; jest zwykle butelkowane po dwóch latach przechowywania w beczkach i dalej dojrzewa w butelkach, ma zatem charakter bardziej zbliżony do Ruby niż Tawny. &#65533;Late Bottled Vintage&#65533; (LBV) - wino, pochodzące z lepszych roczników i dłużej dojrzewające w beczkach - minimum 4 lata, średnio 5 lat. Ze względu na długie przechowywanie w beczkach, posiada zwykle lepiej rozwinięty bukiet i jest bardziej wytrawne, niż &#65533;Vintage&#65533; z tego samego roku, podobnie jak to jest z Tawny w porównaniu z Ruby. Tańszą odmianą tego wina, jest &#65533;Late Bottled Non Vintage&#65533; (LBNV), które różni się od LBV tym, że jest kupażowane. &#65533;Vintage&#65533; - wino, pochodzące wyłącznie z absolutnie najlepszych roczników, butelkowane po 2 latach przechowywania w beczkach, tak jak każde Porto typu Ruby. Nie pije się go nigdy zaraz po wypuszczeniu na rynek, lecz jest ono przeznaczone do długotrwałego dojrzewania w butelkach, w piwniczkach koneserów. Z wiekiem, jak wszystkie wina posiadające potencjał dojrzewania, spada w nim poziom cukru i alkoholu - natomiast pogłębia się i uszlachetnia bukiet. &#65533;Vintage&#65533; - dzieli się jeszcze na wina produkowane z mieszanek winogron pochodzących z różnych winnic, oraz na &#65533;Vintage Denominazion&#65533; - pochodzące z winogron z jednej, określonej winnicy.Historia Najstarsze informacje o mieście pochodzą z V wieku. Od ówczesnej nazwy miasta wywodzi się nazwa całego kraju: po łacinie Portus Cale (czyli "Port Cale") wkrótce przeniosło się na całe wówczas hrabstwo, zaś miasto straciło drugi człon i od tej pory jest to Porto. W 1387 Jan I, król Portugalii poślubił tutaj Philippę Lancaster i tym samym zawarł sojusz portugalsko-angielski. Dobre stosunki między tymi krajami trwały długie lata: w XVII wieku angielscy kupcy odkryli produkowane w regionie wino. Przypadło im do gustu tak bardzo, że podpisano porozumienie handlowe między oboma państwami (traktat Methuena, 1703 r.), a portugalskie wino trafiło na angielski rynek. Dzięki angielskim kupcom region Porto zaczął szybko się rozwijać, a wkrótce wino stało się sławne na cały świat, nosząc nazwę jego stolicy. Wino z Porto jest symbolem czasów wiktoriańskich w Wielkiej Brytanii, a w Portugalii metaforą brytyjskiej obecności w tym mieście, która jest ciągle widoczna. Porto znane jest ze swych bohaterskich rewolt republikańskich, które były skierowane przeciw mieszkającemu w Lizbonie królowi, Carlosowi I. Szczególnie jest znana ta z 31 stycznia 1891, która została brutalnie stłumiona. W XIX wieku do miasta trafiła epoka przemysłowa. Wizerunkiem tego okresu jest interesujący, dwupoziomowy most "Don Luis I" nad Douro, zaprojektowany przez belgijskiego inżyniera Teofila Seyriga, ucznia Gustave'a Eiffla. Zaprojektowany został na cześć Ludwika I. Sam Gustave Eiffel zaprojektował pobliski jednopoziomowy most kolejowy Maria Pia (dziś nieczynny), który służył Seyringowi jako przykład. Dzień dzisiejszy W Porto znajduje się uniwersytet (zał. 1762), tutaj wydawana jest najpopularniejsza gazeta portugalska (Jornal de Not&#65533;cias), giełda. &#65533;redniowieczne centrum miasta jest na Liście &#65533;wiatowego Dziedzictwa UNESCO. Centralnym punktem życia kulturalnego jest gmach o nazwie "Casa da musica" co znaczy dosłownie dom muzyki. Codziennie odbywa się w nim kilka różnego rodzaju koncertów muzycznych. Prężnie działa "Orquestra Nacional do Porto", - orkiestra symfoniczna, której siedzibą jest właśnie od niedawna "Casa da Musica". Porto jest ważnym ośrodkiem muzyki jazzowej. Mieszcząca się w tym mieście Wyższa Szkoła Muzyczna posiada jedyny na całym półwyspie iberyjskim wydział muzyki jazzowej ze wszystkimi nieodzownymi katedrami, tyle znalałem w necie .azuo.
PRZĘDZIOREK
Są to małe pajęczaki (0,4-0,7 mm), należące do rzędu roztoczy.Przędziorki żerują na spodniej stronie liści i nakłuwając tkankę wysysają soki.